• 25 mei: als iedereen helpt, is iedereen blij.

Vragen naar informatie, suggesties over het beleid , heel en af toe verwijten, … allemaal komen ze op dagelijkse basis in m’n inbox of via m’n telefoon tot bij me. De aard van deze contacten zijn verschillend maar meestal zijn ze ook voor mij interessant om te vernemen.

De laatste 10 dagen staat de telefoon roodgloeiend met vragen van vrienden en kennissen naar het hoe en het waarom van het feit dat zij op 25 mei ‘alweer’ moeten ‘zitten’ in een stem- of kiesbureau. Vrienden uit de advocatuur doen de moeite niet te bellen omdat ze het klappen van de zweep kennen. Het is haast folklore geworden dat zij voorzitter van een stem- of kiesbureau zijn. Voor de bijzitters is dit een ander verhaal: politieagenten, medewerkers in een garage, zelfstandigen, leraars, …  Opvallend daarbij is dus dat het steevast gaat om hardwerkende mensen uit alle beroepscategorieën. Ten tweede is het voor een enkeling maar de eerste keer om te gaan ‘zitten’.  België is een land met veel bestuursniveaus en verkiezingen maar voor de meesten was het ook in 2009, 2010,  2012 én nu dus 2014 prijs. Trop is teveel.

Ik hoor u al denken: verzuurde reacties van de bevolking en antipolitiek. Dit is niet zo. Ik ken de ‘klagers’ één voor één als geëngageerde en geïnformeerde mensen die zich enkel de logische vraag stellen waarom het telkens hun beurt is. Daarbij mag men niet vergeten dat door de uitbreiding van het elektronisch stemmen de kiesbureaus langer openblijven. Nu dient men zich aan te melden om 7h en sluiten de bureau’s om 16h. Voor 17h ben je dus zeker niet thuis, wat dus even langs is als een gewone doordeweekse werkdag.

Daarom mijn voorstel, dat ik in 4 delen opsplits. Ten eerste zou éénmaal zitten in een bureau automatisch moeten leiden tot een vrijstelling voor de volgende verkiezingen. Zo vermijden we het fenomeen van de “serie-zitters”. Ten tweede moet men flexibeler zijn met vrijstellingen. Het feit dat politieagenten in tempore non suspecto een shift vastlegden in de nacht van zaterdag 24 op zondag 25 mei en die wegens oproeping moeten laten vallen leidt tot een substantieel loonverlies en logistieke problemen. Ten derde moet de overheid een grote infocampagne doen om vrijwilligers te werven. Ze bestaan, die mannen en vrouwen die dit zouden zien als het uitoefenen van hun burgerzin en met de volle goesting om 7h ’s ochtends op zondag zouden paraat staan. Ik was er in 2009 en 2010 trouwens  één van. En tot slot zou de overheid bij het aanleggen van de lijsten in eerste orde werkzoekenden moeten oproepen. Voor wat, hoort wat. Dit past overigens in het Open Vld voorstel om soorten van gemeenschapsdienst in te voeren voor werkzoekenden. Om verkiezingen te organiseren heb je nu éénmaal mensen nodig. Ik vind het dan ook gepaster dat burgers die tussen 2 jobs zitten of bijvoorbeeld na hun studies een job zoeken op deze dag paraat staan om de samenleving te helpen en zo hun steentje bijdragen. De vele duizenden hardwerkende medeburgers zullen hun dankbaar zijn wanneer zij van hun welverdiende zondagsrust kunnen genieten met de kids of met de vrienden.